نوشته هم‌استانی مقیم اروپا در تکریم سید ناصر حسینی

نبی معصومی یکی از هم‌استانی‌های مقیم اروپا طی یادداشتی که در پیج اینستاگرامی‌اش منتشر در خصوص کاندیداتوری سید ناصر حسینی نوشته است:
سحرم دولت بیدار به بالین آمد
گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

انتخابات گچساران در پیش روست و سید ناصر حسینی از تهران به زادگاه خود برگشته است تا همه ی قدرت و نام و توان خود را برای مردمش بکار گیرد. سید کسی است که برای خاک ایران و عزت کشور پای خود را جا گذاشت و سختی ها برد تا امروز، به صداقت و شرافت، چهره ی ارزنده ی تاریخ پر الفت ما باشد.

در تاریخ زندگی علامه اقبال می خواندم که چگونه زمانی کاندیدای مجلس محلی لاهور شده بود و رقبایش به او حرفها بسته بودند. یکی از طرفداران علامه در سرمقاله ای نوشته بود که اقبال برای ما آمده، اقبال ماست، او را اکرام کنیم که او فراتر از دنیای ماست و از همه خواسته بود که حرمت شاعر شرق را حفظ کنند.
بر همین سیاق، سید ناصر هم می داند که در چه جایگاهی است و برای جایگاهی کمتر رقابت می کند، اما عیبی بر او نیست، که روش بزرگان چنین است، که دلسوز و تلاشگر و مسئولند. از اینرو در بیانیه ی آمدنش، ساده و صمیمی نوشته است که بنای تقابل ندارد و برای همدلی و اخوت آمده است. خوشا به آن دیار که چنین سیدی دارد؛ که آبروی وطن پرستی و ایثار است. همه او را می شناسند، که شخصیتی ملی و محبوب است و از جنسی دیگر است؛ هدفی والاتر دارد و کرامت انسانی را متذکر است.

اگر چه سید در تهران، ارج و وقاری تام دارد و محبوب رهبر است و راوی قصه های قهرمانان وطن و یادگار شهیدان ماست؛ اما مردانی چنین، به خاک خود دلبسته تر و به مردم خود عاشقترند. بی شک که او نگین استان ماست؛ به او دلبسته ایم و او را دوست داریم. دوست داشتن سید ناصر، دوست داشتن تاریخ دلاوری های مردان ماست، یاد آریوبرزنهای ماست. یاد شهید ایزدپناه ماست که او هم ساقی بزم معرفت بود، صاحب علم بود و قلبی گشاده تر از آسمان داشت. سید ناصر، یادگار آن لاله های پرپر و چاووشی آن قصه های رفته از یاد است.

آشنایی با نام سید ناصر به دوران بچگی بر میگردد که صدایش را شنیدم. در آنروزها یک نوار سخنرانی از ایشان که آزاده ی تازه رسیده بود، دست بچه های دهبزرگ بود. کلام سحر انگیزش که با سلام بر امام خمینی و شهدا آغاز می شد زیبا و افسونگر بود و می گفت:

“با سلام بر پیر سبز پوش رحیل عشق، انسان کامل و عارف واصل، ساقی میکده ی معرفت، حضرت امام خمینی، گیسوی زرین گندمها…”

یاد دارم که کلمات کامل او را در اول انشایم نوشتم و معلممان در سی سخت، نمره ی بیستی به من داد.
امروز بعد از سی سال، باید منتظر نمره ی بیست دیگری بود، این بار برای مردم او، انشالله!

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست
که به کام دل ما آن بشد و این آمد