بیماری پارکینسون اختلالی در مغز است که باعث لرزش، سفتی و سایر حرکات غیرقابل کنترل و همچنین اختلال در تعادل و هماهنگی می‌شود. با پیشرفت این بیماری، افراد ممکن است در راه رفتن و صحبت کردن مشکل داشته باشند و حتی ممکن است دچار توهم شوند. بسیاری از افراد و خانواده‌های بیماران پارکینسون ممکن است در مورد پیچیدگی‌های این که چگونه بیماری پارکینسون بر امید به زندگی تأثیر می‌گذارد و چگونه می‌توان کیفیت کلی زندگی بیماران را بهبود بخشد سوال داشته باشند. حتی برخی از خانواده‌ها از نگرانی بسیار خود این سوال را می‌پرسند که چگونه می‌توان طول عمر بیماران پارکینسون چقدر است؟ در ادامه همراه ما باشید تا با هر چیزی که لازم است در این باره بدانید، آگاه شوید.
طول عمر بیماران پارکینسون
لازم به ذکر است که امید به زندگی در بیماری پارکینسون می‌تواند طبیعی یا نزدیک به نرمال باشد. با این حال، تعدادی از عوامل می‌تواند امید به زندگی را کوتاه کند. به گفته برخی از پزشکان و آماری که تاکنون بدست رسیده، بیماران پارکیسنون معمولا بین ۱۰ تا ۲۰ سال پس از تشخیص زندگی می‌کنند. همچنین به نظر می‌رسد بین میزان مرگ و میر و جنسیت، همبستگی وجود دارد. اما خبر خوشحال کننده این است که می‌توان با انجام برخی روش‌ها و درمان‌ها طول عمر بیماران پارکینسون را افزایش داد که در ادامه آنها را بررسی خواهیم کرد.
روش‌های افزایش طول عمر بیماران پارکینسون
- درمان‌های دارویی: مصرف داروهایی که به کنترل علائم بیماری کمک می‌کنند، می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی و افزایش طول عمر بیماران کمک کند. البته این داروها باید حتما توسط پزشک برای بیمار تجویز شوند.
- فیزیوتراپی: فیزیوتراپی در منزل می‌تواند به بهبود حرکات و افزایش استقلال بیماران کمک کند. البته باید این نکته را به خاطر داشته باشید که برای انجام حرکات فیزیوتراپی در خانه باید از یک فیزیوتراپیست مجرب کمک بگیرید که خانواده‌های برای راحتی بیماران خانم خود می‌توانند از خدمات فیزیوتراپی در منزل توسط خانم مراکز درمانی و کلینیک‌ها کمک بگیرند.
- رژیم غذایی سالم: تغذیه مناسب و متعادل می‌تواند به بهبود وضعیت عمومی سلامت و افزایش انرژی بیماران کمک کند. مصرف میوه‌ها، سبزیجات و مواد غذایی غنی از آنتی‌اکسیدان‌ها توصیه می‌شود.
- فعالیت‌های بدنی منظم: ورزش منظم به بهبود قدرت و تعادل کمک کرده و می‌تواند از پیشرفت بیماری جلوگیری کند. فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی، شنا و یوگا مفید هستند.
- حمایت اجتماعی: حمایت از خانواده و دوستان می‌تواند به بهبود روحیه بیماران کمک کند. حضور در گروه‌های حمایتی نیز می‌تواند احساس تنهایی را کاهش دهد و به تبادل تجربیات کمک کند.
- مدیریت استرس: تکنیک‌های مدیریت استرس مانند مدیتیشن و تنفس عمیق می‌توانند به کاهش اضطراب و بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک کنند.
مراحل بیماری پارکینسون
بیماری پارکینسون ممکن است سال‌ها یا حتی دهه‌ها طول بکشد تا عوارض شدیدی ایجاد کند. در سال ۱۹۶۷، دو متخصص به نام‌های مارگارت هوهن و ملوین یاهر، سیستم مرحله‌بندی بیماری پارکینسون را ایجاد کردند. این سیستم مرحله‌بندی دیگر مورد استفاده گسترده قرار نمی‌گیرد، زیرا مرحله‌بندی این وضعیت کمتر از تعیین تأثیر آن بر زندگی هر فرد به صورت جداگانه و سپس درمان بر اساس آن کمک می‌کند.
امروزه، مقیاس رتبه‌بندی بیماری پارکینسون (MDS-UPDRS) توسط جامعه یکپارچه اختلال حرکت، ابزار اصلی ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی برای طبقه‌بندی این بیماری است. MDS-UPDRS چهار حوزه مختلف را بررسی می کند که چگونه بیماری پارکینسون بر بیماران تأثیر می‌گذارد:
- جنبه‌های غیر حرکتی تجربیات زندگی روزمره: این بخش به علائم غیرحرکتی (غیر حرکتی) مانند زوال عقل، افسردگی، اضطراب و سایر مسائل مربوط به توانایی ذهنی و سلامت روان می‌پردازد. همچنین سوالاتی در مورد درد، یبوست، بی‌‍اختیاری، خستگی و غیره می‌پرسد.
- جنبه‌های حرکتی تجربیات زندگی روزمره: این بخش تأثیرات روی وظایف و توانایی‌های مرتبط با حرکت را پوشش می‌دهد. این شامل توانایی شما برای صحبت کردن، غذا خوردن، جویدن و بلعیدن، لباس پوشیدن و حمام کردن در صورت لرزش و موارد دیگر است.
- معاینه حرکتی توسط پزشک انجام می‌ود تا از این بخش برای تعیین اثرات مربوط به حرکت بیماری پارکینسون استفاده نماید. معیارها تأثیرات را بر اساس نحوه صحبت کردن، حالات چهره، سفتی و سفتی، راه رفتن و سرعت راه رفتن، تعادل، سرعت حرکت، لرزش و غیره اندازه‌گیری می‌کنند.
- عوارض حرکتی این بخش شامل آزمایشاتی است که تعیین می‌کند علائم بیماری پارکینسون چقدر بر زندگی شما تأثیر می‌گذارد. این شامل مدت زمانی است که شما هر روز علائم خاصی دارید و اینکه آیا این علائم بر نحوه گذراندن وقت شما تأثیر می‌گذارد یا خیر.
چشم انداز بیماری پارکینسون
بیماری پارکینسون کشنده نیست، اما علائم و اثرات آن اغلب از عوامل موثر در مرگ هستند. میانگین طول عمر بیماران پارکینسون در سال ۱۹۶۷ میلادی کمی کمتر از ۱۰ سال بود. از آن زمان، میانگین امید به زندگی حدود ۵۵ درصد افزایش یافته و به بیش از ۱۴٫۵ سال رسیده است. این، همراه با این واقعیت که تشخیص پارکینسون بعد از ۶۰ سالگی بسیار بیشتر است، به این معنی است که این وضعیت اغلب بیش از چند سال بر امید به زندگی شما تأثیر نمی‌گذارد. البته لازم به ذکر است که عمر دست خداوند است و درصدی از بیماران پارکینسون با انجام روش‌هایی همچون فیزیوتراپی و کاردرمانی در منزل توانسته‌اند بهبودی خود را بدست آورند. همچنین برخی دیگر از بیماران تا سالیان طولانی با این بیماری دست و پنجه نرم کردند. به طور کلی، طول عمر بیماران پارکینسون به شرایط زندگی و امید به زندگی آنها بستگی دارد.
