به گزارش خبرآوران، دیروز برای دیدار با اقوام به روستای آبا و اجدادی ام رفته بودیم، صحبت از انتخابات شد، از روستائیان درباره ی انتخاب اعضای شورا و دهیار پرسیدم، یکی از آنها به بهانه ی تعریف ماجرای گرفتن مجوز ساخت خانه ی جدید شروع به صحبت کرد، گفت: برای ساخت خانه، دهیار از ما ۸ میلیون تومان پول می خواست تا مجوز صادر کند، برای شکایت از او به فرمانداری رفتم، همه ی مدارک ساختمان را جلوی کارشناس فرمانداری گذاشتم و گفتم بگویید بهای مجوز ساخت این خانه در روستای ما چقدر است؟ او گفت من نمی دانم فقط دهیار شما می داند از او بپرسید. بعدها معلوم شد او هم با دهیار همدست است. بالاخره با هزار مکافات معلوم شد بهای مجوز ۵۰۰ هزار تومان است نه ۸ میلیون؛ دهیار ما ۱۱ سال دهیار بود در این مدت ۱۱ ساله یک خانه در نوراباد و یک مغازه و خانه در شیراز برای خود خریده شما بگویید، آیا می شود با حقوق ۱ میلیون تومانی که هر ماه به او می دهند این املاک را خرید؟ با این توضیح که او درآمد دیگری ندارد؛ سخنان او که به اینجا رسید گفتم: خوب الان می خواهید چکار کنید؟ گفت: این دوره دیگر اجازه نخواهیم داد او دهیار باشد باید او را عوض کنیم. این یک نمونه ای کوچک از فساد سیستم اداره ی یک روستای کوچک است، آنهم از دهیاری که سواد چندانی ندارد اما این را فهمیده است که می توان با زد و بند، کلاه مردم بیچاره ی روستا را برداشت. فساد چنان در تاروپود جامعه ی ما ریشه دوانده است که روستاها نیز از آن در امان نمانده است. زمانی که یک دهیار کم سواد ببیند به راحتی فساد انجام می شود و کسی هم با مفسد کاری ندارد و او را محاکمه نمی کنند، معلوم است که این پیام را دریافت می کند که می شود هر کاری کرد و پاسخگو هم نبود!!!
فساد مانند کرمی است که جامعه را از درون می خورد. مانند سیب سرخی که بظاهر زیبا و سالم است اما از درون پوسیده و کرم زده است؛ فساد پایه های سرمایه ی اجتماعی ما ایرانیان را سست می کند و این بزرگترین دشمن جامعه ی ماست؛ حتی خطرناکتر از دشمن خارجی.
✍ ایرج سلیمانی
